NEO D2 - Hellendoorn D1 3-3

12.11.2011    (door Harry Peper)

 NEO D2 - Hellendoorn D1 3 - 3

Het heeft me vierentwintig uur gekost om deze uitslag te accepteren en de moed op te brengen om aan dit verslag te beginnen. Had ik gedroomd of was dit echt.  Nee, het was de waarheid en je moet het als begeleiding maar accepteren. Toevallig zag ik gisteravond in een televisieprogramma een vraag die gesteld werd welke me nogal aansprak. Het ging over de kwestie wat is erger, een ouder die als een gek staat te schreeuwen langs de lijn of een ouder die nooit komt kijken. Nu bleek dat zestig procent van Nederland de schreeuwende ouder erger vindt, maar dat was dan wel zestig procent van de leeftijdgrens onder de dertig jaar. Als dit over alle leeftijden werd bekeken bleek toch de ouder die nooit kwam erger te zijn. Nu hebben onze jongens niets te klagen. Bij elke wedstrijd is er altijd wel één ouder aanwezig en bij thuiswedstrijden zien we ze vaak allebei, zelfs opa’s en oma’s trotseren de kou en staan aan de kant. Wat hebben  ze dan ook kunnen genieten van de eerste vijfentwintig minuten van deze wedstrijd. Wat werd er goed gevoetbald, was de tegenstander nou zo slecht of was Neo oppermachtig. Fantastisch. Tot dat moment staan we 2-0 voor en had het misschien al meer moeten zijn. De tegenstander heeft nog geen enkel moment druk op onze goal gezet. Als grensrechter bevalt het mij dan ook prima en kan ik bijna één helft lekker bij de ouders langs de kant blijven staan om met hen mee te kletsen. Een toeschouwers rol die ik voor aanvang van de competitie ook ambieerde maar bij gebrek aan leiders toch maar weer over stag ben gegaan. Maar dan komen er twee momenten  voor onze goal die ons fataal worden. 2-2 Hoe is het mogelijk? Waar NEO vijfentwintig minuten zich de naad uit de broek werkt, hoeft de tegenstander zich slechts vijf minuten in te spannen. Dan moet er toch een lampje gaan branden, maar nee we maken het ons zelf alleen maar moeilijker. Na de rust beginnen we nog goed komen zelfs op 3-2, maar dan slaat het echt om. Een dubieus verworven penalty wordt door ons niet benut en we verliezen de grip op de tegenstander. Het zijn trouwens niet alleen de spelers die zich vreemd beginnen te gedragen. Ook de fluit gaat beslissend worden in het verloop van deze wedstrijd. Als op mijn stopwatch de officiële speeltijd voorbij is krijgt de tegenstander nog een omstreden cornerbal. De cornerbal wordt dan ook nog door ons in eigen doel gewerkt. Dan denk je dat de wedstrijd gespeeld is maar krijgen we gelijk daarop nog een hele goede mogelijkheid om alsnog het duel winnend af te sluiten. De wedstrijd is dan nog steeds niet afgelopen en spelen we  vijf minuten in de blessuretijd als Hellendoorn nog weer op onze goal afgaat . In het strafschopgebied maakt onze verdediger dan nog een actie om de aanvaller af te stoppen. Hellendoorn denkt aan een strafschop, de scheidsrechter vind het mooi geweest en fluit de wedstrijd af. Dan kom ik weer bij het begin van mijn verhaal uit. De scheidsrechter krijgt het te verduren van de meegereisde supporters. Er worden wat woorden gewisseld die niet op het veld thuis horen. Is de ouder die thuis blijft dan toch minder erg? Aan tafel met het onderteken van het wedstrijdformulier komen we dan tot de conclusie dat 3-3 dan toch wel een terechte uitslag is. Bewust heb ik geen spelersnamen genoemd in dit verslag. Zowel achterin werden minstens twee fatale blunders gemaakt, maar als ze voorin ook gewoon de simpele ballen eens keihard in de goal rossen, maak je het jezelf veel gemakkelijker.  Wat is dan erger?  Iedere keer onnodig punten verspelen terwijl je beter bent of ouders die te fanatiek zijn en het hele weekend hier slecht gehumeurd  van zijn.

 Harry