26 November 2011 NEO MD1 – DOS ’19 MD1 10-1 (6-0)

 Onlangs kreeg uw verslaggever de vraag voorgelegd of hij op 26 november 2011 de wedstrijd NEO MD1 – DOS ’19 MD1 bij zou kunnen wonen en nu niet als toeschouwer maar als coach. Toptrainster Anke kon zelf namelijk niet aanwezig zijn en ook teammanager Arjan  had helaas andere verplichtingen, evenals zijn dochter Romy die natuurlijk ook speelster is  van deze leuke groep maar helaas een keer verstek moest laten gaan dus. Rots in de branding Robert was er wel zodat de uitstekende lijn die in was gezet sinds het begin van het seizoen bewaakt kon worden door iemand uit het vaste begeleidingsteam. Nu was ik op voorhand natuurlijk wel enigszins op de hoogte van de ontwikkelingen van dit team aangezien mijn eigen dochter hier ook deel van uitmaakt. De vraag die door Anke werd gesteld zou je dus snel met ja kunnen beantwoorden maar het afbreukrisico was natuurlijk groot. Dit team had namelijk nog geen wedstrijd verloren en het zal je maar gebeuren,  nou ja , de rest kunt u zelf wel invullen ……Na enkele slapeloze nachten toch maar de knoop doorgehakt en toegezegd bij de wedstrijd als coach aanwezig te zullen zijn. Het coachen van mijn eigen team , ook NEO D1 maar de jongens, was in goede handen bij mijn collega-trainer en leider dus daarover geen zorgen.

 Als voorbereiding en om de meiden nog wat beter te leren kennen (voor zover nodig) heb ik de “donderdag-training” bijgewoond. Eigenlijk meer dan dat want na verloop van tijd achtte ik mezelf wel in staat om mee te gaan trainen in plaats van toekijken. Een enkele opmerkingen daargelaten keek niemand hier vreemd van op geloof ik en naarmate de training vorderde werd mijn respect voor de meiden alleen maar groter. Ze kunnen echt een behoorlijk balletje trappen, met name in het positiespel 5 tegen 2 moest ook uw verslaggever / assistent-trainer / invalcoach alle zeilen bijzetten om zich te kunnen handhaven tussen deze speelsters. Aan inzet en beleving ook geen gebrek, geweldig om mee te maken. Na onderling overleg werd ik door de meiden blijkbaar capabel genoeg geacht want ook de afsluitende partijvorm mocht ik meedoen. Toch een prettig gevoel als je dan aan het eind van de training kunt concluderen dat je deel hebt uitgemaakt van het winnende team.

 Dan de wedstrijd op zaterdag , het belangrijkste deel van de voetbalweek was aangebroken. Anke had de opstelling aan mij doorgegeven dus daarover vooraf geen kopzorgen. In de spreekruimte bij NEO hebben we de wedstrijdbespreking gedaan. Daarin bleek dat de meiden heel wat theoretische kennis van het voetbalspel hebben opgedaan. Vragen werden vakkundig beantwoord en ook de magneetjes op het bord werden zonder problemen op de juiste plaats gezet waarbij meerdere situaties (BB en BT) werden doorgenomen. Ik had het idee dat ze ook begrepen wat ik vertelde dus tot zover verliep alles vlotjes. We hebben afgesproken dat we lekker zouden gaan voetballen en niet met kampioenschappen of andere zaken bezig zouden zijn. Vooral geniet van het spelletje en na hetgeen ik donderdag op de training had gezien had ik het volste vertrouwen in een goede afloop. Volgens mij hadden de meiden dat zelf ook en Robert was de rust zelve, niets aan de hand, dit varkentje gaan we even wassen (toch Robert?). Na de bespreking omkleden en vervolgens de warming up op het kunstgrasveld bij onze buren van de korfbalvereniging. Als trainer hoef je daar weinig aan toe te voegen, ze weten allemaal prima wat de bedoeling is ondanks dat deze warming up misschien toch een klein beetje anders was dan anders. Prima warming up dus , op naar de wedstrijd.

 Vanaf het eerste fluitsignaal hadden we de wedstrijd volledig onder controle , de tegenstander werd gelijk onder druk gezet en na 2 minuten lag de bal al bij DOS ’19 in het netje. Voor het eerst een wedstrijd van het team van je dochter coachen en dan scoort ze zelf de 1^e treffer, erg leuk kan ik u vertellen en de druk was er dan ook gelijk vanaf. Prachtig toch zo’n dochter. Robert vroeg al voorzichtig of ik wel pen en papier bij de hand had om de doelpuntenmakers te noteren maar ik antwoordde dat ik dit doelpunt nog wel kon onthouden. Het was constant NEO wat de klok sloeg met uitstekend positiespel, goede steekballetjes, sterk in de duels en een geweldige beleving en inzet. DOS ’19 werd van het kastje naar de muur gespeeld en de doelpunten vielen snel na elkaar dus toch maar even pen en papier bij de hand genomen , Robert had blijkbaar een vooruitziende  blik. De 2-0 en 3-0 werden gescoord door Lisanne, Miamo begon ook met scherp te schieten en maakte de vierde en vijfde treffer. Vijf minuten voor rust bracht wederom Lisanne de stand op 6-0 en dit was ook de ruststand. De meiden in de verdediging (Fleur, Merel, Eefje en Merle) gaven niets weg en zorgden daarnaast voor een prima voortzetting richting de middenvelders (Demi E. , Amber en Romy K.). Zij zorgden voor de verdere spelverdeling en werkten aan het opzetten van vele mooie aanvallen. De aanvalsters (Miamo, Lisanne en Demi W.) waren nagenoeg ongrijpbaar voor de verdediging van DOS ’19 en de ruststand van 6-0 was dan ook totaal niet geflatteerd.

 Tsja , wat moet je als coach dan nog zeggen in de rust. Gezamenlijk vonden we gelukkig wat punten van verbetering. Conclusie was met name dat we het spel wat meer moesten verdelen over de linker – en rechtervleugel omdat in de eerste helft toch veel over links ging. Ook konden we nog wel wat besluitvaardiger zijn met het schieten op doel, dus zodra het kan…..schieten !

 De 2^e helft was nog maar net begonnen of Amber vond het tijd worden om zich nog meer te laten gelden. Na 1 minuut in de 2^e helft schoot ze een corner ineens in het doel, 7-0 dus inmiddels. Ik heb haar dat volgens mij al eens eerder zien doen dus dit kan geen toeval zijn. Na de rust waren overigens Cindy en Lonne in het veld gekomen voor Merle en Demi W.

Het goede en fanatieke spel begon langzaam toch wel wat kracht te kosten en af en toe werd het spel wat onzorgvuldiger , gingen we iets teveel lopen met de bal en kwamen de passes iets minder goed aan. Ondanks de ruime voorsprong moet ik zeggen dat DOS ’19 eigenlijk helemaal niet zo’n slecht team was maar blijkbaar speelde NEO tot dan gewoon erg goed. Uit een van de schaarse tegenaanvallen lukt het DOS dan ook om een doelpunt te scoren. Onhoudbaar voor Melanie die tot dusver nog maar 1 bal op doel had gehad geloof ik.

We herpakten ons snel en na wederom een mooie aanval schoot Lonne de bal onhoudbaar binnen bij de 2^e paal, 8-1 dus. Miamo vond dat ze nog niet genoeg had gescoord en scoorde in de 51e minuut de 9^e NEO-treffer. Demi W. was inmiddels weer ingevallen voor Lisanne en Merle had de plek rechts achterin ingenomen van Fleur. Demi W. dacht als ik dan toch in het veld sta dan schiet ik er ook nog maar even eentje binnen en bracht daarmee de eindstand op 10-1. Al met al een erg leuke voetbalzaterdag en een prima prestatie van het hele team.

 Er resten nog 2 wedstrijden in de competitie en met name de eerstvolgende is een hele bijzondere. Op 10 december wordt namelijk gespeeld tegen en bij Rood Zwart in Delden. Ook deze dames hebben nog alles gewonnen dus dat wordt erg interessant. Gewoon lekker blijven voetballen , plezier hebben in het spelletje en dan heb ik het volste vertrouwen in een erg mooie afsluiting van het seizoen.

 Ik vond het erg leuk jullie een keer te mogen coachen maar draag het team ook graag weer over aan jullie vertrouwde coach Anke. Fantastisch wat ze jullie tot nu toe bij heeft kunnen brengen maar dat is uiteraard ook gelijk een compliment aan jullie zelf. Veel succes en veel voetbalplezier , ik ben vanaf nu weer toeschouwer.

 Groet,

Een  trotse “invalcoach”